Het zag er in eerste instantie naar uit dat er afgerekend diende te worden met de fiscus, omdat er sprake van staking zou zijn. De Duitse onderneming is vele malen groter dan de Nederlandse. Doordat deze ondernemer er vele hectares grond en quotum op vooruit is gegaan was volgens de Belastingdienst sprake van een ander bedrijf. Keizer stelde echter dat de onderneming hetzelfde is gebleven en dat deze ondernemer zijn bedrijf niet gestaakt maar verplaatst heeft. Rechtbank Leeuwarden oordeelde dat de uitbreiding blijk gaf van goed ondernemerschap en dat dit geen staking van het bedrijf met zich mee brengt. De Belastingdienst ging in hoger beroep bij het Gerechtshof Leeuwarden. Het Gerechtshof stelde de Belastingdienst in het gelijk en oordeelde dat sprake was van staking. Uiteindelijk heeft de Hoge Raad de knoop doorgehakt. De Hoge Raad kijkt naar de identiteit van de onderneming. Zolang de identiteit gelijk blijft is er sprake van een verplaatsing van het bedrijf. Hierdoor hoeft niet afgerekend te worden met de Belastingdienst.