De tandarts heeft diverse malen geld overgemaakt naar zijn financieel adviseur. De adviseur beloofde er een hoger rendement mee te halen dan de bank. De tandarts dacht aanvankelijk dat het om € 37.500 ging, totdat de FIOD hem er aan herinnerde dat hij in 2002 ook nog € 50.000 had overgemaakt. De adviseur ging in 2003 failliet.

In 2003 trok de tandarts € 37.500 van zijn winst af. In geschil is of de tandarts de betreffende € 50.000 in 2004 terecht alsnog tot zijn ondernemingsvermogen heeft gerekend en tot nihil heeft afgewaardeerd. Rechtbank Arnhem besliste dat niet aannemelijk is gemaakt dat het geld op zodanige wijze was belegd, dat kan worden aangenomen dat het weer tijdig voor de onderneming beschikbaar zou zijn. Er was dus geen sprake van tijdelijk overtollige liquiditeiten, die tot het keuzevermogen behoren. De tandarts was het niet eens met deze beslissing en ging in hoger beroep.

Hof Arnhem besliste onlangs dat de tandarts, door de € 50.000 niet op de balans eind 2002 als vordering te activeren, tot uitdrukking heeft gebracht dat dit bedrag niet tot het ondernemingsvermogen dient te worden gerekend. Deze keuze wordt bevestigd door het feit dat in de jaarrekening 2002 de € 50.000 als onttrekking is verwerkt en dat ook in de jaarrekening 2003 de vordering niet is geactiveerd. Het maakt niet uit dat de € 50.000 door de tandarts ook niet als vordering in box 3 was opgenomen. De tandarts mag de € 50.000 niet ten laste van het resultaat brengen.