Nog geen vijf jaar geleden leek de verkoop van de onderneming voor veel dga’s een gegarandeerde springplank naar een onbezorgde oude dag. De pensionado kon een mooi bedrag bijschrijven op de bankrekening dat vervolgens werd belegd. ‘Je denkt je schaapjes op het droge te hebben tot de crisis je vermogen decimeert,’ zegt Eric van Uunen van Maree & Van Uunen Belastingadviseurs. ‘Zie hier de kwetsbaarheid van de ondernemer. Het bedrag komt in één keer beschikbaar bij de verkoop van de zaak. Je kunt het risico niet spreiden, zoals iemand die twintig jaar lang, dag in dag uit, zijn geld belegt.’
­
Frans Brugman, partner bij Van Elderen accountants | belastingadviseurs gaat nog een stap verder in zijn analyse: ‘Oud-ondernemers die hun pensioenvoorziening enkele jaren terug in de eigen BV hebben ondergebracht hebben een groot probleem. Het geld is meestal belegd in aandelen. Door de kredietcrisis is de waarde voor een groot deel verdampt. Hierdoor kampt de BV met een negatief eigen vermogen ten opzichte van de pensioenvoorziening.’ De gevolgen hiervan zijn desastreus: niet alleen heeft de BV te weinig middelen om het vastgestelde pensioen te (blijven) voldoen. ‘In de ogen van de fiscus is het vermogen van de BV door je eigen toedoen gekelderd,’ aldus Brugman. Ondernemers melden zich bij hem met de vraag ‘Wie heeft mij die BV aangesmeerd?’. ‘Het langlevenrisico ligt bij henzelf. Over het ‘niet voor verwezenlijking vatbare deel’ van de pensioenvoorziening betalen ze loonbelasting. Ze hebben een verliespost in de BV waarmee ze niets kunnen doen en waarvoor ze jaarlijks toch moet betalen.’ Ondernemers die in deze situatie belanden, moeten zo snel mogelijk overeenstemming proberen te krijgen met de fiscus, afrekenen, de BV opdoeken en het resterende bedrag afstorten bij een verzekeraar, zo luidt zijn advies. Een pijnlijk, maar noodzakelijk proces, waarbij de Belastingdienst zich, zo is zijn ervaring, erg formalistisch opstelt. Alleen in de meest schrijnende gevallen is de fiscus tot een akkoord bereid.