De telefoon ging en als je geen sombere bui hebt noch iets te verbergen, neem je gewoon op, zo deed ook ik. In het begin, na keurig mijzelf aan de hoorn gemeld te hebben, bleef het een paar seconden stil. Vervolgens was daar een welluidende stem van masculine origine, die niet, zoals de meest basale telefonische omgangsvormen voorschrijven, startte met zichzelf bekend te maken, maar met het welluidende: 'Met wie spreek ik precies?'

Niet te beroerd om gebruik te maken van de in voldoende mate in mij aanwezige beschavingsgraad, herhaalde ik mijn naam, bereid als ik was om eventuele onduidelijkheid over mijn identiteit snel uit de weg te ruimen. De persoon aan gene zijde van de telefoon reageerde vervolgens in de trant van: 'Ah, dan treft u het. U spreekt met X (nomen nescio) van de Zwitserse bladiebla-Bank. Het is uw geluksdag, u zit in de finaleronde. De schriftelijke bevestiging is u reeds gestuurd of die zult u aanstonds ontvangen. Geparafraseerd volgde een relaas waarin mij onder meer werd verzekerd dat ik bij de laatste honderd zat van de banklotto en dientengevolge al in de prijzen was gevallen. De prijzenpot passeerde de revue, waaronder serieuze automobielen en substantiële geldprijzen, en dit alles op een toon die geenszins verried dat sprake was van nepperij. Toegegeven, je bent uiteraard ook bereid te geloven dat een speciaal soort voorzienigheid ertoe heeft geleid dat deze gouden bergen je toevallen.

Wat verder opviel, was dat er ook korte stiltes vielen die mij ruimte boden voor een korte reflectie. Op een gegeven moment bekroop mij dan toch het inzicht dat er geen live persoon aan de andere kant zat, maar een tape die werd afgespeeld. Ook hier in feite niets nieuws onder de zon, werktuigelijke telefoongesprekken zijn ons geen van allen vreemd, niet waar?

Hoe dat zij, ik begon op een zeker moment de stem aan de andere kant te onderbreken, interrumpeerde mij suf, maar blijmoedig werd er doorgepraat door mijn bandopname-gesprekspartner. Met jaloersmakende standvastigheid leidde mijn praatgenoot zich moeiteloos naar de afhandeling van de transactie, ingeluid met: ‘Wij moeten wel alle gegevens even checken, wat is uw naam?’ Dat was, hoe onbeleefd ook, voor mij het sein om zonder opgaaf van reden de verbinding te verbreken.

Met behulp van het bel-me-niet-register kun je vandaag de dag deze guerilla-marketeers uit je connected leven bannen. Waarmee uw columnist de laatste tijd geconfronteerd wordt, is een afgeleid fenomeen. Nu de telefoon verboden gebied is voor wervende verkopers, komen de vroegere bellers nu aan de deur. Niet opbellen, maar aanbellen dus. En in vrijwel alle gevallen gaat het om representanten van goede doelen. Zo kon het gebeuren dat een setje kaarten van deerniswekkende kwaliteit met een marge van 800% aan de deur werd gepresenteerd. De indrukwekkende opbrengst daarvan was uiteraard in zijn geheel bestemd voor het algemeen nut. Maar ook alle grote landelijke goededoelorganisaties hebben hun weg naar mijn voordeur gevonden. De werving begint du moment dat je de deur opendoet, op analoge wijze als voorheen aan de telefoon. Ik probeer mij fier staande te houden door bij de eerste de beste kleine opening die geboden wordt, de ambulante goededoel-afgevaardigde erop te wijzen dat een limitatief en vaststaand aantal charitatieve instellingen zich mogen verheugen in mijn belangstelling. Vaak word ik dan argwanend aangekeken. ‘Ja, ja, dat zal wel’ hoor je denken aan de buitenkant van de voordeur. Verdere explicitering kan ik de trouwe lezer van deze rubriek evenmin verschaffen. Net als de Belastingdienst schaar ik mij achter het uitgangspunt dat ik geen informatie kan geven over individuele belastingplichtigen.

De toestroom van aanbellers met hun ideële waren, maakt mij pleitbezorger van een aanvulling op het assortiment van het bel-me-nietregister; namelijk simpelweg een bel-niet-aan-sticker. Een eenvoudig aan te brengen plakker die duidelijkheid biedt aan de ongewenste aanbeller.