De Helleense Republiek zucht onder haar magere concurrentiepositie ten opzichte van de overige landen van de Europese Unie. Daarbij is de overheid geen toonbeeld van efficiëntie. Tevens kent Griekenland een fors begrotingsdeficit. Binnen Europa bestaat de vrees dat de financiële malheur van de Grieken over zal slaan naar andere lidstaten. Het orakel van Delphi zal geraadpleegd moeten worden om raad te vragen hoe uit deze financiële misère te geraken.

De problemen zijn van zo’n kolossale omvang dat deze ons het zicht dreigen te ontnemen op de alledaagse werkelijkheid. Hoe is het anders uit te leggen dat onze minister van Financiën instemt met een noodfonds dat inmiddels uitpuilt van de miljarden voor een land dat niet aan zijn betalingsverplichtingen kan voldoen, en weliswaar formele wetten heeft ingesteld die het heffen van rijksbelastingen mogelijk maken edoch nogal nonchalant de invordering van die geheven belastingen ter hand neemt, en dat tegelijkertijd een paar echelons lager de ambtenaren van diezelfde minister onzer Financiën op het terrein van de invordering een ferme standvastige houding aannemen tegenover binnenlandse contribuabelen. Want herinnert u zich nog de berichtgeving van een paar weken geleden, waarin bekend werd gemaakt dat Nederland belastingambtenaren gaat leveren aan Griekenland die de inning van de Griekse belastingen moeten gaan helpen te verbeteren. Prachtig toch, Nederland in zijn geliefde rol als gidsland, ook als het gaat om ’s-Rijks schatkist van een andere natie. En het is ze gegund, de mensen van de Belastingdienst die met deze fiscale missie worden uitgezonden en onder de Griekse zon hun bijdrage kunnen gaan leveren aan gezondere overheidsfinanciën aldaar.

Terug naar het Nederlandse invorderingsklimaat. Zo kon het gebeuren dat een belastingplichtige met een opgebouwde schuldpositie zich bij kantoor meldde met een hulpvraag. Of er een betalingsregeling kon worden getroffen met de Belastingdienst was het concrete verzoek. Er stonden wat jaartjes open, inkomstenbelasting, omzetbelasting en motorrijtuigenbelasting. Het moge duidelijk zijn: de belastingplichtige had zijn verplichtingen terzake niet voldaan en in zoverre weinig onderscheid met de Griekse situatie met dit verschil: voor deze Nederlandse belastingplichtige was geen noodfonds beschikbaar en hij werd evenmin beloond voor achterblijvend fiscaal gedrag. Natuurlijk helpt een dergelijk contemplatie je niet bij de oplossing van voorliggend vraagstuk, het zindert alleen door je hoofd en het is verleidelijk dit in te zetten richting de fiscus voor het behalen van je gelijk. Niet doen, wel aan denken. Daarbij ging het qua absoluut bedrag niet om een schatkistbedreigende openstaande som. Contact gehad met de Belastingdienst en voorgesteld de motorrijtuigenbelasting (voor uw begrip: plm €2.500) meteen te voldoen en binnen twee weken klaarheid te krijgen voor de rest van de openstaande posten. De invorderaar noch zijn bovengeschikte voelde hier iets voor, temeer -zo werd ons overgebracht- omdat de problemen bij belastingplichtige zich al geruime tijd voor de gevraagde interventie van ons kantoor hadden geopenbaard. Er stond reeds een openbare verkoop voor de week erna op de agenda en men was niet van zins hier aan te tornen. Duidelijk gemaakt dat de beslagen boedel naar verwachting weinig opbrengst zou genereren. Maar ook dit steunargument vond geen gehoor. Wat volgde was een openbare verkoop die een beduidend lager bedrag opleverde dan de voorgestelde €2.500. Neem daarbij aftrek kosten van deurwaarder, opkoper van de overheid, advertentiekosten en wat dies meer zij, en het is duidelijk dat het ferme doorzetten van de Belastingdienst de schatkist hier schaadde, terwijl, het zij nog maar eens gememoreerd, een veelvoud van deze geringe netto-verkoopopbrengst een week eerder was geopperd door belastingplichtige. Principes worden duur betaald, ook als het gaat om belastinginning. Laten we met z’n allen hopen dat de invorderingsacties van onze belastingambtenaren in Griekenland profijtelijker zullen zijn.