Overigens zijn biografieën vaak niet de leukste kost om te lezen. Het wemelt van de doorsneeverhalen over hoe arm iemand het in zijn jeugd heeft gehad, het aanhoudende doorzettingsvermogen dat de hoofdpersoon heeft gevormd en gebracht tot wat-ie nu is, en natuurlijk dat hij het uiteindelijk toch vooral helemaal zelf heeft gedaan. Aangezien de meeste biografen diep in hun hart ook ervan overtuigd zijn dat een doorsnee levensbeschrijving geen volle zalen trekt, is het verhaal over iemands leven doorgaans doorspekt met smeuïge details en enige stevige, verkoopbevorderend bedoelde oneliners. De gebiografeerde die een andere beroemdheid vol in de rug aanvalt is een prima en vaak gehanteerde marketingtruc. Uitdelen is wat de hoofdpersoon graag doet, openstaande rekeningen met gezworen vijanden worden vereffend, voor incasseren is geen plaats. In de voorpublicatie van zo’n boek worden voornoemde – naar de uitgever hoopt reuring veroorzakende – onderdelen van de biografie met de nodige tamtam geopenbaard. U herinnert zich nog wel het recente mediacircus rondom de uitgave van de biografie van een Nederlandse voetbaltrainer, die zelf binnen enkele dagen in elk televisieprogramma verscheen om zijn waren aan te prijzen. Dat boek zelf was niet waar het journaille geïnteresseerd in was, slechts de paar sappig aangedikte incidenten verschenen telkens voor het voetlicht.

Ook al zijn er onder de bekende Nederlanders wellicht ook accountants, veel overlap zal er niet zijn. Wordt het niet eens tijd om een levensgeschiedenis in boekvorm van een vermaarde accountant op de markt te brengen? Eindelijk eens een lezenswaardige levensbeschrijving van casu quo over een accountant. Zoals vermeld, een biografie hoeft niet tot de verbeelding te spreken. Het meeste daarin beschrevene doet geen stof opwaaien en is ronduit saai te noemen. Het gaat slechts om die paar uitschieters, die opschudding veroorzakende niemendalletjes, die als cliffhanger fungeren, de aandacht trekken, vasthouden en uiteindelijk bepalen of een biografie scoort.

Er is inmiddels zoveel gebeurd met het personage accountant, dat het schier onmogelijk te duiden is of deze nu te maken heeft met een inflatoire, deflatoire of misschien zelfs wel een stagflatoire tijdsgeest. We kunnen daarover wel filosoferen, maar of het wat uithaalt is maar zeer de vraag. Wel is het een feit dat de accountant altijd weer komt bovendrijven, als een ware equilibrist in het financiële circus. Ontwaren we hierin iets van wat Schopenhauer bedoelde daar waar hij de wil te (blijven) leven gelijkgesteld zag aan het kwaad van het egoïsme, dat slechts bestreden kon worden door zelfverloochening, kuisheid, zelfopgelegde armoede en nederigheid, onder afwijzing van iedere genotzucht? Of is dit veeleer de professionaliteit van uw sector die maakt dat er altijd weer een uitweg gevonden wordt?