Geparafraseerd bestond de kwestie uit de navolgende bouwstenen: een uit het buitenland afkomstige cliënt, onlangs in Nederland neergestreken om uitvoering te geven aan een interim-opdracht. Voordien was hij woonachtig geweest in zijn land van herkomst, grofweg gelegen tussen enerzijds Duitsland en anderzijds Litouwen en de Oekraïne. In 2005 had cliënt eveneens enige tijd in ons land gewerkt. Over dat jaar was indertijd aangifte gedaan door zijn toenmalige adviseur en op grond daarvan kwam hem een teruggaaf toe. Het op dat punt feilloze adressenbestand van de Belastingdienst maakte dat cliënt – inmiddels teruggekeerd naar geboortegrond - keurig op zijn thuisadres melding kreeg van de hem toegekende belastingrestitutie, maar dat bij de fiscus geen rekeningnummer bekend van hem bekend was. De Belastingdienst deed cliënt derhalve het verzoek opgaaf te doen van dit ontbrekende puzzelstukje teneinde de teruggaaf te beslechten. Complicatie hierbij was dat de Belastingdienst haar geschriften opstelde in foutloos Nederlands. Cliënt begreep weliswaar de universele karakters die het cijfermateriaal op de correspondentie van de fiscus vormde, maar daar bleef het dan ook bij. Een fiscaal babylonische mist omhulde deze an sich goed bedoelde missive van de Belastingdienst.  Zoals gezegd, deed cliënt Nederland jaren later weer aan en meldde zich bij het kantoor van ondergetekende met het verzoek zijn fiscale belangen te behartigen. U moet weten dat client zijn werkzaamheden hier te lande entameert in een Engelstalige omgeving, zich hier niet vestigt en zodoende buiten bereik blijft van inburgerings- en taalcursussen. Al snel kwam het in onze moerstaal opgestelde verzoek van de Belastingdienst van destijds ter tafel. Een telefoontje naar de Belastingdienst leerde dat het formulier, immers een jaartje of vier geleden uitgevaardigd, niet meer gebruikt kon worden. Er moest een nieuwe opgaaf (eenvoudig te downloaden via de site van de fiscus) van zijn rekeningnummer gedaan worden. OK, ietwat extra administratieve rompslomp, maar het was een kleine moeite en zo gedaan, zeker als dit zou bijdragen aan het succesvol binnenloodsen van de belastingteruggaaf.  Ondanks de toezegging dat binnen twee weken na activering van het rekeningnummer in de basisadministratie van de Belastingdienst de teruggaaf zijn beslag zou krijgen, gebeurde er niets. Uiteraard,  zaken die goed gaan hebben geen publiciteitswaarde, misperen en inertie scoren immers veel beter in de ellende-index.  Telefonisch contact gezocht met de fiscus om te checken waar de teruggaaf bleef. Wat bleek: bevestigd werd dat het bankrekeningnummer inderdaad was ontvangen en in de administratie opgenomen.  Tevens dat in het veelgeprezen systeem van de Belastingdienst nog immer de teruggaaf 2005 was vastgelegd. Allemaal waar en geen enkel punt van discussie. Echter de koppeling rekeningnummer en transfer naar de bankrekening van client was onmogelijk uit te voeren zonder verzoek van de zijde van cliënt, aldus de dienstdoende medewerker. En dat moest schriftelijk gedaan worden. Want stel je eens voor  - tuurlijk, ligt voor de hand-  dat cliënt zijn te veel betaalde belastingcenten helemaal niet terug wilde. Dat hij diep teleurgesteld is in deze Europese munt en daarom uit alle macht partijen ervan probeert te weerhouden zijn bankrekening te begunstigen. Inlevingsvermogen is een kostbaar goed en uw columnist deed dan ook verwoede pogingen te achterhalen waarom de Belastingdienst zich op het standpunt kon stellen dat cliënt helemaal niet zat te wachten op deze teruggaaf. De handdoek moest echter snel geworpen worden, het begrijpen was mij in deze te verheven. Gewoonlijk te betrachten omgevingssensitiviteit bleek een te grote opgaaf. Overigens niet voor de medewerker van de Belastingdienst, die bleef uiterst begripvol zijn inhoudelijk keiharde boodschap verkondigen. Is hier wellicht sprake van een fiscaal-maatschappelijke misstand? Staan er op grote schaal geldbedragen bij de Belastingdienst te verpieteren die rechtmatig toekomen aan contribuabelen - die regulier hun belastingaangifte hebben ingediend en wier bankrekeningnummer bij de fiscus bekend is- maar niet uitgekeerd worden vanwege het ontbreken van een volstrekt overbodig schriftelijk verzoek daartoe?