Dat deze quotes niet op zich stonden, moge blijken uit het feit dat de premier zich kort daarvoor in woorden van gelijke strekking had uitgelaten tijdens een lezing op de vermaarde Bilderberg-conferentie. Meer werken is onontkoombaar, betoogde hij daar. Een grote groep mensen werkt niet of nauwelijks. En degenen die wel werken, hebben het gevoel tijd tekort te komen, aldus onze premier.

Of Balkenende met zijn ferme uitspraken ook voetballers voor ogen had, is niet bekend en blijft wat dat betreft voorlopig in het ongewisse. Wel is duidelijk dat de agenda van een doorsnee voetbalprof bepaald niet overloopt van verplichtingen. Maandag een beetje uitlopen en de stramme spieren laten verzorgen, op dinsdag anderhalf uur trainen – het gaat immers om intensiteit en niet de duur van de training – woensdag is in de regel een vrije dag, donderdag weer een training en vrijdag de slotsessie in aanloop naar de wedstrijd. Op zaterdag of zondag een potje ballen en de week is al weer om. En als het een beetje meezit, ga je voor je 35e met pensioen. Een agenda en levensloop waar u als accountant alleen maar van kunt dromen.

Hoezo overvolle kalender, wat nou vermoeidheid, wie durft er nog zeggen dat er roofbouw  wordt gepleegd op voetballers?  Toch lees en hoor je regelmatig interviews, waarbij voetballers sans gêne aanvoeren dat ze na hun actieve carrière zaken willen gaan oppakken waar ze nu geen tijd voor hebben. Dat is toch je reinste voetbalhumor!

‘Maar voetballers zijn vaak van huis, spelen regelmatig doordeweeks een wedstrijd en kunnen in het weekend nooit eens lekker op stap’ hoor je dan. Ja zeg, fraaier moet het niet worden. Alsof die extra potjes niet gecompenseerd worden met óf meer inkomsten óf minder trainingsarbeid. Daarnaast is het vrij normaal dat als je de volgende dag moet werken, je het ’s avonds niet te laat maakt, tenzij je uiteraard werkzaam bent in de accountancy.

Wat zou je als profspeler allemaal niet kunnen doen met die zeeën van tijd? Laat voetballers zich nu ook eens maatschappelijk gaan zetten. Dus niet alleen economisch profiteren door hoge salarissen te genieten, maar ook iets teruggeven aan de samenleving. Geen vreemde gedachte, want in de meeste steden waar profvoetbal wordt gespeeld, heeft de lokale overheid een aardige duit bijgedragen aan de plaatselijke FC in de vorm van het schenken van stadions (!), kwijtschelden van leningen, renteloos geld verschaffen en door de clubs verschuldigde huren niet op te eisen. Diverse accountants zullen beroepsmatig deze vorm van overheidmecenaat met stijgende verbazing hebben aangetroffen in de boeken van de voetbalclubs, respectievelijk de lokale overheden.

Bekende voetballers zijn bij uitstek geschikt om een voorname rol te spelen in uitzichtloze vraagstukken als integratie en sociale tweedeling. Verzorg de aftrap van een straatvoetbaltoernooi in een Vogelaarwijk, motiveer en activeer hangjongeren door het geven van voetbaldemonstraties, bezoek buurthuizen in probleemwijken en speel kolonisten van Catan met de bezoekers daar.Want zelf nou zelf: voor een accountant zal het buurtcentrum niet vollopen, maar een bekende profvoetballer zal zonder twijfel een talrijk onthaal krijgen.

Afgelopen weekend was het NL DOET. Op grote schaal werd door het hele land vrijwilligerswerk verricht. U of uw kantoor heeft wellicht meegedaan en de doorgaans slecht zittende driedelige confectiepakken een dagje verruild voor werkkleding waarin u uw maatschappelijke bijdrage heeft kunnen leveren. Prima, goed gedaan! Maar nu terug naar onze drukbezette voetbalspelers. Ook zo benieuwd hoeveel profvoetballers zich onder de grote schare vrijwilligers van NL DOET bevonden?