Zelf mocht ik het genoegen smaken een reeks van contactmomenten te hebben met een groot pensioenfonds hier te lande. Welk fonds het hier betreft, houd ik onder de roos, al zal de scherpzinnig lezer dit niet ontgaan. Naming and shaming is schering en inslag tegenwoordig, zonder dat duidelijk is wat die transparantie toevoegt aan de probleemoplossing. Pensioenfondsje bashen is daarbij geen grote intellectuele bezigheid, soms echter onvermijdelijk en de hierna opgevoerde casus dient dan ook puur ter adstructie van de leedtoevoeging die een cliënt van ons kantoor mocht wedervaren bij nota bene zijn eigen pensioenfonds.

Ter vergroting van het inzicht is het belangrijk om te vermelden dat cliënt DGA is en jarenlang actief deel heeft deelgenomen aan de pensioenregeling van het hier bedoelde fonds. Wij dienen hier twee tijdvakken te onderscheiden. Enerzijds de pre-DGA-periode: cliënt was toen gewoon werknemer en over dit tijdsbestek werd pensioenpremie betaald; anderzijds de DGA-periode: cliënt was inmiddels gaan deelnemen in een aantal vennootschappen en over deze hele periode heeft hij evenzeer bij dit fonds pensioen opgebouwd.

Op een zeker moment wenste cliënt een waardeoverdracht van zijn pensioenvermogen naar de eigen pensioen-BV en deed daartoe een schriftelijk verzoek.  Verwarring alom ten burele van de pensioenverzekeraar, dit was niet eerder voorgekomen en hiervoor was een bestuursbesluit benodigd. Geeft niks, begrijpen we, alleen dat hier anderhalf jaar mee gemoeid is gebleken, doet vermoeden dat het fonds bepaald niet overijld te werk is gegaan met het verzoek tot waardeoverdracht.

Net nadat het pensioenfonds het voorstel met de becijfering van de omvang van de waardeoverdracht aan cliënt had gedaan, woedde de bankencrisis in volle hevigheid. Koersen kelderen en de krant van wakker Nederland berichtte in chocoladeletters op haar voorpagina dat een aantal pensioenfondsen door hun minimum-dekkingsgraad was heengezakt, waaronder dat van cliënt. Laatstgenoemde ontving een brief waarin het fonds fijntjes kenbaar maakte dat vanwege die snel verslechterde dekkingsgraad, niet kon worden meegewerkt aan de beoogde waardeoverdracht. Uiteindelijk is de waardeoverdracht na veel vijven en zessen toch gerealiseerd, zij het onder de uitdrukkelijke voorwaarde dat cliënt geen ruchtbaarheid zou geven aan dit hem toekomende unicum en dat hier ten ene male geen precedentwerking werd beoogd door het Pensioenfonds.   

Na de waardeoverdracht bleef het opgebouwde pensioen over de niet-DGA-periode achter in het fonds om regulier tot uitkering te komen vanaf het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd. Nu wil het feit dat cliënt juni van dit jaar zijn 65-jarige verjaardag vierde. Echter, augustus jongstleden had hij nog steeds geen pensioenuitkering ontvangen. Maar weer eens gebeld naar het fonds, waarbij de boodschap aan de andere kant luidde: Eh, we zijn uw cliënt vergeten, hij had een aanvraagformulier moeten ontvangen, zullen we herstellen. Twee weken later nog immer geen bericht, wederom bellen en nu was het verhaal: Eh, meneer is wel 65 geworden, maar hij heeft geen pensioen meer hier, er heeft namelijk een waardeoverdracht plaatsgevonden. Pfff, dan maar even een brief van het pensioenfonds zelf geciteerd aan de fondsmedewerker, waarin zwart op wit het bedrag werd genoemd dat achterbleef in het fonds, ziende op de niet-DGA-jaren. Na een tijdje in de wacht gestaan te hebben – lang genoeg om uitgebreid de wekelijkse vakliteratuur te bestuderen – vertelde men mij dat het aanvraagformulier zo spoedig mogelijk naar cliënt zou worden opgestuurd. Inmiddels vier weken verder is er nog steeds geen post ontvangen van het fonds , ergo: geen pensioen voor cliënt. Deze week meldde het fonds dat er nog niets aan de aanvraag was gedaan, dit had namelijk géén prioriteit (sic!). U mag weten dat cliënt explodeerde bij het vernemen van dit laatste bericht.

Nu weten we dat klantvriendelijkheid aan inflatie onderhevig is, maar deze grensoverschrijdende pensioengeseling ten aanzien van cliënt doet Orwelliaans aan. Vergeleken met dit rijke palet aan pensioenonheil is Kafka’s ‘Der Prozess’ niet meer dan een light-versie.