Het werd nog interessanter toen verteld werd dat medische tuchtklachten meestal niet te wijten waren aan gebrek aan medische kennis, maar bovenal aan een tekort aan professioneel handelen. Het werd helemaal interessant toen gewag werd gemaakt van een internationale studie, waaruit duidelijk was geworden dat het gebrek aan professioneel handelen een sterke correlatie vertoonde met gebrek aan datzelfde gedrag in de opleiding. De boodschap was duidelijk: al in de opleiding kan geconstateerd worden dat zich later in de praktijk een mogelijk probleem zou kunnen voordoen, en nog wel zodanig dat dit tot een tuchtklacht zou kunnen leiden! De boodschap was evenzeer dat juist in de opleiding veel meer aandacht moet worden besteed aan professioneel gedrag, naast uiteraard de medische vakkennis. Als representant van de opleiding die de Robuuste Accountant graag vorm wil geven, heb ik bij de receptie van mijn internist gelijk maar een afspraak gemaakt om ons contact voort te zetten. Weliswaar niet in de vorm van een arts-patiëntrelatie, maar in een van collega’s met eenzelfde passie en overtuiging.

Inmiddels heb ik wat meer kennis en inzicht in hoe medici opleiden en wat wij daarvan kunnen leren. Niet alleen worden medicijnenstudenten veel harder aangesproken op kennis en het halen van toetsen, ze worden ook direct gemonitord op de wijze waarop zij zich gedragen in de klas zelf en aan het bed bij de patiënt. Voorafgaand aan het bezoek aan de snijzaal dient een toets te worden afgelegd; niet gehaald? Dan niet de snijzaal in! Meerdere aantekeningen over gebrek aan professioneel handelen, waar dan ook? Einde opleiding! Kort geleden zat ik tegenover een lid van de RvB en het hoofd ‘vaktechniek’ van een van de Big 4. De laatste maakte melding van het feit dat hij les had gegeven, maar dat hij daarmee gestopt was omdat hij niet meer zo goed tegen het gegeven kon dat studenten zich niet goed hadden voorbereid en de wijze waarop zij zich in de klas manifesteerden. Ik moest direct aan de woorden van mijn internist denken en vroeg of het dan niet wenselijk zou zijn dat we ervaringen vanuit de opleiding en de praktijk met elkaar zouden delen, om daarmee bij te dragen aan een verbetering van het professioneel gedrag? Het antwoord luidde natuurlijk bevestigend.

Een goede combinatie tussen theorie en praktijk is in een academisch ziekenhuis vast eenvoudiger te realiseren dan in de accountancy, maar dat ontslaat ons niet van de plicht om daaraan te werken. De eerder in dit medium gememoreerde samenwerking tussen Nyenrode en Baker Tilly Berk is daar een goed voorbeeld van. Ik hoop dat dit ene schaap en het gesprek bij die RvB er toe zullen leiden dat er meer zullen volgen. Ik hoop dat deze column en de daarin gememoreerde ervaring vanuit het medische beroep tot een nog groter besef leiden dat PKI niet iets is dat je achteraf nog even toevoegt, als een soort pilletje waarmee de kwaal voorbij zal gaan of dat ten minste de verschijnselen onderdrukt, maar dat daarvoor meer nodig is. Dit meerdere begint dus al in de schoolbanken en vergt de inzet van ons allen. Het aantal tuchtklachten wordt er minder van, de kwaliteit van de beroepsuitoefening beter en daarmee neemt hopelijk ook de maatschappelijke onrust over het vermeend gebrek aan professioneel gedrag van de accountant af. Ik zie uit naar de stormloop van kantoren om met de universiteiten convenanten af te sluiten om gezamenlijk dat pad op te gaan. Intussen ga ik door met mijn vertrouwde gesprekken met mijn internist, nu niet over mijn gezondheid maar over de gezondheid van het accountantsberoep. Ik houd u op de hoogte!