Het kan een mooi schouwspel opleveren de 15e september. Binnensteden en winkelcentra die belaagd worden door kooplustige gewezen loonspaarders. Idealiter is dat het verwachte beeld, zo moet men in Den Haag gedacht hebben toen dit voorstel in de maak was. De spaarloonamnestie valt midden in de week, 15 september, een woensdag. Niet direct een topdag om te gaan spenderen, maar wat zou dat. De politici gaan er kennelijk vanuit dat alle begunstigden die datum prominent in hun agenda hebben gemarkeerd. De vrijgave van het spaarloon wordt in ieder geval niet geflankeerd door een nationale vrije dag, zodat de eigen of de baas z’n tijd moet worden gebruikt om de vrijgekomen middelen aan te wenden. Benieuwd of veel van uw collega’s hun werk die dag mijden om de vrije spaarloongelden direct er door te jagen. Of misschien doen zij dat discreter door in alle rust op het werk of thuis op de laptop hun aankopen te doen via een webshop.

Een andere gang van zaken is ook denkbaar. In ogenschouw genomen het gebrek aan vertrouwen in banken –waar de spaarloontegoeden tot half september achter slot en grendel staan geparkeerd- en een dito fiducie in de economische conjunctuur, gaan de loonspaarders op grote schaal over tot het contant opnemen van de gelden. Lange rijen bij banken en geldautomaten, en de flappen vervolgens thuis in het matras of achter het schilderij bewaren. Vraag is of natuurlijk of in Den Haag dit scenario ook is betrokken bij de besluitvorming.

Een derde variant dient evenmin te worden uitgevlakt. Namelijk dat de 15e september geruisloos voorbijgaat, zonder shop ‘till you drop pandemonium, maar ook geen run op de banken en haar automaten. Het is immers niet denkbeeldig dat de rekeninghouders de status van geblokkeerd tegoed naar vrij opneembaar schouderophalend op hun afschriften zien gewijzigd worden zonder dat dit gevoelens van uitgavendrang of het fysiek thuishalen van de pecunia met zich meebrengt. De bestuurlijke realiteit is immers dat een kabinet, gebaseerd op de meeste stemmen gelden, ook dan nog ver weg kan zijn en dat kort na het vrijkomen van de spaarloontegoeden het alweer Prinsjesdag is. Beter om eerst eens aan te horen welk een economisch onheil op een ieder afkomt, dan onomkeerbare stappen zetten daar waar het gaat om de vrij opneembare casu quo besteedbare spaarloongelden.

De accountant is een contemplatief persoon en daarom verwacht ik dat de spaarloondeelnemers die werkzaam zijn in de accountancybranche en masse hun zuur verdiende (en nu zoet geworden) spaarloontegoeden prudent daar laten waar ze tot dat moment al stonden, namelijk op de bank. Waarom je immers op een door-de-weekse-dag begeven naar een betreurenswaardig winkelgebied, waar de sjabloonmatige entourage elk redelijk mens afschrikt. Op zulke plekken wil je als accountant normaliter al niet gespot worden, laat staan als het populus zich er half september massaal gaat begeven. En opnemen van het geld is natuurlijk al helemaal niet aan de orde. Dus half september geen nieuwe klokkies om de polsen van de accountant en ook het kostuum dat al jaren zijn werk doet zal niet vervangen worden door een zo broodnodig nieuw exemplaar. De oude schoenen die al een flinke tijd dienst gedaan hebben, moeten nog maar eens extra gepoetst worden, want de extra financiële impuls wordt niet ingezet voor nieuwe stappers. De minister wordt bedankt voor de eenmalige fiscale geste en 15 september zal voor de accountant een dag zijn als alle andere.