En de AFM constateert en beschrijft in dit rapport een aantal gevallen waarin de onafhankelijkheid en de kwaliteit daadwerkelijk in het geding – hadden kunnen – zijn. Bijvoorbeeld advisering op gebieden die wel heel dicht tegen controle aanschurken. Niet heldere verantwoordelijkheden van partners die bij een controlecliënt en verantwoordelijk zijn voor de controleomzet, maar ook voor een adviesportefeuille. Samenvattend stelt de AFM dat dit spanningsveld ontstaat - of beter gezegd: dat al sinds mensenheugenis bestaat – dankzij het gegeven dat opdrachtgever en gecontroleerde een en dezelfde organisatie zijn. Deels zou dit probleem kunnen worden opgelost door het opdrachtgeverschap niet meer bij de dagelijkse ondernemingsleiding neer te leggen, maar bij de Raad van Commissarissen. Een hele verbetering vindt Eumedion, belangbehartiger van institutionele beleggers, en de NBA. De NBA stelt dit voor in nieuwe onafhankelijkheidsregels. Het blijft natuurlijk een eeuwige spagaat. Immers ook dan kun je nog steeds de vraag stellen: hoe onafhankelijk is een raad van commissarissen en welke belangen moeten zij dienen? Een sluitende oplossing zal hier wel nooit komen. Toch is er misschien wel een weg naar een deeloplossing. De AFM constateert risico’s en gebreken. Echter ik weet na het lezen van het AFM rapport niet of het nu gaat over Berk, BDO, Deloitte, Ernst & Young, KPMG of PwC, om er maar eens een paar in alfabetische volgorde te noemen. Opnieuw geeft de AFM een generiek beeld, terwijl het individuele beeld misschien wel belangrijker is. Welk kantoor gaat in de fout? In het het AFM-rapport kan ik het niet lezen. Wil ik iets terugvinden dan moet ik 15 transparantieverslagen doorspitten. Dat verslag is opgesteld door het kantoor zelf, en ik wil liever weten wat de toezichthouder er van vindt. Hier laat de AFM het dus afweten en weet de gebruiker of opdrachtgever niet waar hij moet zijn. Dus AFM: stop nu eens met die generieke verslagen en noem nu eindelijk eens man en paard. Bij welk kantoor deugt het (niet)?