In Duitsland is er ervaring met rating door accountants. In Nederland wordt daar met regelmaat naar verwezen. Daar heb je Datev, qua structuur een beetje te vergelijken met de SRA, en een van de grote aanbieders van administratieve software met ratingmodules. Op mijn vraag hoeveel accountants daadwerkelijk ratingsoftware gebruiken kwam een eerlijk antwoord: ‘Das wissen wir nicht!’ Op de vraag hoeveel ratings door accountants worden uitgevoerd opnieuw: ‘Das wissen wir nicht!’ De banken willen niet echt vertellen hoe zij raten. Een mistbankje om te voorkomen dat cijfers worden opgepoetst en gemanipuleerd. Toch is rating geen rocket science. Hoe banken raten, kunt u uitgebreid lezen in het interview met Frieda Rikkers op blz. 14. Zij weet er alles vanaf, maar is geen partij. Zij werkt niet voor een bank, een rating agency, een accountantskantoor of een softwareleverancier. Het maakt haar niets uit. Zij is wetenschapper en heeft het onderzocht en is erop gepromoveerd. Zonder bias – vooringenomenheid - legt zij uit hoe rating bij banken werkt en wat daarvoor nodig is. Haar belangrijkste conclusie is massa. Een grote populatie, veel deelnemers, veel ondernemingen, veel waarnemingen. Dan kun je statistisch relevante uitspraken doen. De banken – zeker de drie grootbanken – hebben die gegevens en die massa. De banken geven daar wel eens wat van weg. Wie kent niet Cijfers en Trends van de Rabobank en de sectorrapporten van ING of andere banken? Goede informatie voor je beeldvorming, maar niet genoeg om te dienen als meetlat. Rating bestaat volgens Rikkers uit het wegen van kwantitatieve informatie, de traditionele financiële kengetallen, debiteuren, crediteuren, die u in het tweede jaar van uw opleiding heeft meegekregen en kwalitatieve gegevens over de ondernemer, verwachte continuïteit, orderportefeuille, eigendom en zeggenschap.

Zaken waar een goede ondernemer op stuurt en die een goede accountant in de gaten houdt.