Dat bedrag moeten we wel zien in het perspectief van 3,9 miljard euro omzet van het totaal van de accountancybranche. Dit cijfer komt uit een brancheverkenning van ooit Nederlands trots, ABN-AMRO. Dan zijn 9 miljoen euro en nog geen ¼% van de omzet een peanutsbedrag en een peanutspercentage. Dat is niet helemaal waar. De kosten van de AFM worden gecalculeerd op basis van de omzetten die kantoren in rekening brengen voor wettelijke controle opdrachten. De controle-omzet is maar een deel van de totale omzet van de accountancybranche.

 

Om het zekerder te weten zou je een schatting moeten maken van de in het kader van accountantscontroles gefactureerde omzet. Ik doe dat maar even niet. Het getal en het bedrag lijken macro gezien in ieder geval niet groot. Punt is natuurlijk wel dat wat de AFM in rekening brengt maar een deel van de kosten is. Het merendeel van de kosten bestaat waarschijnlijk niet uit extern toezicht op, maar uit interne naleving van procedures. En die kosten liggen waarschijnlijk fors hoger.

 

Uiteindelijk moet regelgeving gemeten worden in het kader van opbrengsten. Opbrengsten van de WTA zouden - daar zit de tijdgeest even niet mee – kunnen zijn: vertrouwen in de financiële wereld, vertrouwen in de verslaggeving, vertrouwen in accountants, het niet meer voorkomen van beursschandalen, enz. Een sceptisch persoon denkt misschien: ‘Als zij niets vinden, kijken ze dan wel goed?’ Toezicht moet dus altijd iets vinden, zelfs als alles goed is. En wanneer de AFM met haar toezicht af en toe – of wat vaker – iets vindt dat daadwerkelijk niet klopt, dan zitten we voor een dubbeltje op de eerste rang. Effectief toezicht voor een habbekrats?